Park Zdrojowy w Nałęczowie

Jest oazą ciszy i spokoju, które są w nim jakby… zwielokrotnione. Może dzięki rosłym drzewom, wesoło chichoczącej Bochotniczance, która dzieli go na dwie części, może dzięki pieśniom zamieszkujących go ptaków, a może dzięki kuracjuszom, którzy odzyskują w nim wewnętrzny spokój i karmiąc oswojone łabędzie i wiewiórki, zapominają o zdrowotnych problemach.

Park Zdrojowy zajmuje w mieście powierzchnię przeszło 20 ha. Porastają go m.in. kasztanowce, lipy, sosny, dęby oraz takie egzotyczne gatunki jak tulipanowce amerykańskie, katalpy i skrzydłorzechy chińskie.

Został założony w XVIII w. przez Stanisława Małachowskiego, by umilić pobyt przybywającym do Nałęczowa gościom. Stroi go owalny staw, w który rozlewa się Bochotniczanka spiętrzona śluzą, domki: Angielski, Grecki i Biskupi zachęcające do odpoczynku podczas spaceru, Stare Łazienki, gdzie znajdują się liczne gabinety zabiegowe, Pijalnia Wód Mineralnych oraz Palmiarnia, w której pośród wspaniałych palm kryje się fontanna oraz kran zasilane z tzw. „źródła miłości”.

Najznakomitszą architekturą w parku jest barokowo-klasycystyczny Pałac Małachowskich zbudowany w drugiej połowie XVIII w., według projektu architekta królewskiego Ferdynanda Naxa, w następnym stuleciu nieco przebudowany. Na parterze budynku oprócz kawiarni mieści się Muzeum Bolesława Prusa, który bardzo sobie Pałac Małachowskich upodobał i właśnie tam pisał Lalkę, Placówkę oraz Kroniki.

W muzeum znajdują się bogate zbiory rękopisów i listów pisarza oraz osobiste pamiątki po nim i jego rodzinie. Na piętrze pałacu mieści się Sala Balowa, w której przez cały rok odbywają się liczne koncerty.

Obok budowli stoi kamienny pomnik poświęcony Prusowi. Nieopodal, na drugim brzegu Bochotniczanki mieści się pomnik Stefana Żeromskiego. Pisarze nie są jedynymi artystami upamiętnionymi w parku.

Od 2007 r. istnieje tam Aleja Artystów, w którą wmurowane są gliniane tablice z odciskami dłoni polskich twórców, m.in. Tomasza Kawiaka, Ewy i Romana Fleszarów, Mieczysława Olszewskiego, Jana Kantego Pawluśkiewicza, Tadeusza Boruty.

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka